"Kırmızı Başlıklı Kız" masalını bir de kurdun ağzından dinleyelim :

                  Her gün yaptığım gibi ormanı temizlemeye çıkmıştım. Orman
                  benim evim, temiz tutmak da benim görevim. Derken bir kız
                  beliriverdi. Kırmızı başlık ve peleriniyle çok şüpheli bir
                  görünümü vardı. Kimin aklına gelir bu garip kıyafeti giymek.
                  Bir kurnazlık peşindeydi mutlaka. Bir süre dikkatle izledim bu
                  garip kızı. Elinde taşıdığı üzeri örtülü sepette kim bilir ne
                  taşıyordu!.. Yürüyüşü bile normal değildi. Yanına yaklaşıp ne
                  yaptığını sorunca bana büyükannesinin evine gittiğini söyledi
                  ama gel de inan. Yine de bıraktım peşini kendi işime döndüm.
                  Ama aklım o kıza takıldı bir kere... Bir gidip bakayım doğru
                  mu söyledikleri dedim kendi kendime; gerçekten böyle bir
                  büyükanne var mı? Siz olsaydınız gerçekliğini kontrol etmek
                  istemez miydiniz? Orman benim evim. Ben hem ev sahibiyim, hem
                  de diğer orman sakinlerine karşı sorumluyum. Neyse
                  uzatmayayım... Gittim, baktım ve gerçekten bir büyükanne
                  buldum. Sorduğumda "evet o küçük kız benim torunum" dedi. Ben
                  de sorumlu bir kişi olarak; "bu küçük kız yabancılarla
                  konuşulmayacağını öğrenmemiş daha!..." dedim ve anlattım küçük
                  kızla karşılaşmamı... Büyükanne de ürperdi ve birlikte küçük
                  kıza bir ders vermeye karar verdik. O yatağın altına saklandı,
                  ben Onun geceliğini giydim, başlığını taktım ve yatağına
                  yattım. Küçük kız birazdan içeri girdi. Seslendi cevap verdim.
                  Ne şaşkın bir çocuk!.. Beni büyükannesi sanıvermişti. Ben
                  benim büyükannemi değil sesinden, kokusundan bile tanırım oysa
                  ki. Neyse bunlar bir şey sayılmaz, daha neler yaptı bilseniz.
                  Kulaklarımın niçin büyük olduğunu sordu. Ne ayıp şey hiç
                  sorulur mu!... Yine de çocukluğuna verip yumuşak bir sesle
                  cevapladım. "Seni iyi dinlemek için"... Ama bu sefer kalkıp da
                  burnumun niçin büyük olduğunu sormaz mı!.. Küçük kız hiç mi
                  hiç terbiye almamış. Ben zaten burnumu kendime kompleks haline
                  getirdim, öz-güvenim sallantıda. Psikologlar, estetikçiler...
                  Dünya para harcıyorum ama nafile. Yine aldırmamaya çalışırken
                  bu sefer de ağzımın kocaman olduğunu yüzüme vurmaz mı! Tabi ki
                  kızdım, siz olsanız kızmaz mıydınız? O sinirle ayağa fırlayıp
                  peşinde koşturmaya başladım. Birden ne olsa beğenirsiniz! Bir
                  kocaman avcı elinde tüfek kapıdan dalıverdi. Beni "seni hain
                  kurt, büyükanneyi yedin değil mi?.." diye suçlamaz mı !..
                  Halbuki büyükannenin kılına bile dokunmadım, O da saklandığı
                  yerden çıkıp beni korumaya çalışmadı. Malum yaşlılık,kulakları
                  iyi duymuyor. Avcı mahkeme yapmadan infaz kararımı verdi. Tabi
                  ben de adalet bulamayacağımı, hatta canımı yitireceğimi
                  anlayıp pencereden zor attım kendimi. Geçirdiğim büyük
                  korkunun sarsıntısı yetmiyormuş gibi o gün - bu gün ormanda
                  bile yüzümü rahat gösteremez oldum. Adım haine çıktı.
                  Yeter Artık... Ben Suçsuzum...

Sadece üyeler yorum yazabilir.
Lütfen üye girişi yapın veya üye olun.

Powered by AkoComment!